De liefde is groot, het gemis nog veel groter.

14-06-2010 *
06-04-2015+

De ontmoeting...

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren hoe het allemaal begon.

Ik en Cor speurde veel paarden veilingen af naar de paarden met de bloedlijnen
die we zo graag wilden hebben.

Er was al enige tijd verstreken, hebben veel prachtige paarden gezien, waar
zeer zeker onze handen gingen jeuken om mee te bieden.

Maar toch besloten wij te wachten…

Tot die ene dag, die ene dag dat we naar een paarden veiling gingen en weer prachtige
paarden voorbij zagen komen.

één van de paarden vertoonde wel heel grappig gedrag.
Alle paarden die werden getoond hadden vrij weinig oog voor het publiek en
deden hun ding, tot die ene merrie.
Ze was relaxt en stapt zo plots op alle menigte af langs de bak rand, en daar
stond ze pal voor onze neus, oog in oog met de merrie.
Ze maakte duidelijk oogcontact met ons, na een kort moment innige contact met
dit machtige dier werd ze rond de bak gestuurd met een subliem gangwerk.
Ik en Cor waren wel even verbaasd van haar reactie, ook hebben we er nog een
snelle foto van kunnen maken.
Letterlijk een foto van het eerste moment dat in contact kwamen met haar.

Een paar dagen later… De veiling was begonnen op de pc.
Ik en mijn man zaten driftig de veiling in de gaten te houden.
Je raad het al we hebben geboden op die prachtige Wietvot X For Pleasure!
De laatste soconden gingen in, ons hard versnelde en het zweet brak toch wel
even uit.

Jaaaaa!!!! De veiling is gesloten!!! Ze is van ons!!!

De merrie waar ik zo naar opzoek was, hadden wij daadwerkelijk gekocht.
Het bezonk niet echt en in werkelijkheid leek het niet te zijn.
Tot de dag dat we haar dan toch echt mochten komen ophalen, wat was dat een
genot om met zo’n geweldige merrie in de trailer op weg naar huis te zijn.
Haar naam werd dan ook al gauw verzonnen, Flashmob!
Ze liet ons namelijk aan de vreugde van een Flashmob denken, een grote groep
mensen die iets artistieks creëren en het even laten lijken alsof het leven
zonder zorgen is.

Nou dat, dat gevoel gaf onze merrie Flashmob ons elke dag!

Het leven met Flashmob...

Flash ook wel beter bekend was onmisbaar in ons gezin!
Ze bracht vreugde, liefde en vooral een heel veel dankbaarheid.
Ze was letterlijk het zonnetje in huis, altijd vrolijk en was overal voor in.
Flash en Cor waren ook in en in gek met elkaar, letterlijk twee zielen één
gedachte.
Flash stond ook bekend om haar grappen en grollen.
Alle petjes en mutsen pakte ze heel vrolijk van je hoofd en stond er vervolgens
vol verdoening mee te schudden en ga zo maar door.
Lief voor alle dieren om haar heen en een erg sociaal vriendelijk paard naar
haar soortgenoten.

Ook heeft mijn dochter Jacky zonder iets te zeggen Flash opgezadeld.
Flash had echter nog nooit een zadel gezien, maar Jacky kwam trots binnen en
riep kom kijken.
Wij achter Jacky aan naar de stallen toe en ja hoor wij waren amper bij Flash
haar stal en Jacky zat al vol trots op Flash haar rug.
Flash vond het prima en had de tijd van haar leven.
Ik als moeder zijnde heb Jacky een flinke preek gegeven dat je dat niet zomaar
kan doen.
Maar ach zo moeder zo dochter, dus veel kon ik er ook niet van zeggen.

Het besluit van de dekking...

Ik heb de knoop doorgehakt!! Ik ga Flash laten dekken door Cidane (V. Heartbreaker X VM. Ramiro Z)

Dat was immers een grote wens van mij en Cor, die droom wou ik graag in vervulling
laten gaan na alle tragedie van mijn lieve man Cor.
Ik heb met mijn dochter keuringen bezocht in Tolbert waar Cidane getoond werd.
Ook mijn dochter was opslag verliefd op deze machtige hengst!
We waren er over uit, Flash en Cidane zouden de perfecte match zijn!

Ik ben rond gaan bellen en de afspraken werden gemaakt, de dekking stond
VAST!!!

Voor we het wisten was Flash naar Groningen gebracht voor de inseminatie.
De telefoon rinkelde, met het nieuws dat Flash haar eerst inseminatie achter de
rug had.
Trots dat wij waren!!!
Niet veel later werden we weer gebeld, dat de hoefsmid daar hoefkanker had
geconstateerd bij onze lieve vriendin Flash.
Mijn wereld stortte in, ik dacht dat Flash was afgeschreven!
Wat ik ook niet begreep, is dat de hoefsmid nog was geweest vlak voor we haar
hadden weggebracht.
Vreemd hoor.
Maar de behandeling was begonnen van Flash haar hoeven.
Gelukkig was het achteraf meer een rotstraal dan hoefkanker.
Een geluk bij een ongeluk!!!
Flash was gelukkig alweer enige tijd aan huis en we genoten met volle
teugen van haar groeiende buik.

Het noodlot...

Met pasen sloeg het noodlot toe…
Flash was begonnen met haar bevalling..
Ik heb mijn zoon, dochter en haar vriend uit bed getrommeld, want niemand wou de bevalling missen natuurlijk!

Na vijf min. Bij haar box deur te hebben gestaan keken mijn dochter en ik elkaar bezorgd aan.
Zal ik de dierenarts bellen…? Vroeg ik bezorgd.
Mijn dochter zei niks en bleef naar Flach kijken en zo knikte direct haar hoofd.
Het was duidelijk dat we alle twee het zelfde dachten en dat dit niet goed ging aflopen als we niet snel maatregelen zouden treffen.

Een uur later Kwam de dierenarts aan, de beste man is hier onderhand kind aan huis, dus we kennen en vertrouwen elkaar goed.

De beste man ging Flash opvoellen en barst onderhand gelijk in tranen uit en schold een paar keer flink hevig.
Het veulen lag helemaal verkeerd en hij voelde vier benen in het geboorte kanaal.

Met man en macht hebben we geprobeerd om het veulen op de wereld te krijgen, maar niks hielp.
Iedereen werd wanhopig en iedereen heeft wel tranen laten rollen.

Maar wat nu!!!???

Flash zou het niet halen vertelde de beste man, er was nog één optie en dat was naar de dierenkliniek in Emmeloord…
Alleen daar konden ze de keizersnede doen.

De baarmoeder ontspanners werden nogmaals ingespoten, mijn zoon en de vriend van mijn dochter waren haastig de trailer aan het klaar maken voor vertrek.
De dierenarts was al druk aan het bellen dat wij richting Emmeloord kwamen voor de keizersnede.
En ik, ik stond samen met mijn dochter in de stal, we zeiden niets, ook voelden we ook even helemaal niets meer.
Behalve de blik in Flash haar ogen, die schreeuwde om hulp!
Dat ging door merg en been.

Het liep al wel tegen drie uur ’s nachts aan en wij begonnen de tocht richting Emeloord.
Een reis van wel zo’n anderhalf uur tot twee uur.

Ook al voelde de reis oneindig en wisten we allemaal dat we verschrikkelijk machteloos waren.
Diep van binnen wisten we allemaal dat het om dood of leven ging…

Eenmaal bij de kliniek aangekomen, krijg je het schriftelijke plaatje en werd er afscheid genomen van Flash.

De operatie zou de hele nacht duren, dus we konden beter naar huis toe gaan.
Zo lang we niet gebeld werden, zou de operatie goed gaan en anders werden we gebeld als de operatie geslaagd zou zijn.

Dat het veulen het niet gehaald had wisten we allemaal, maar voor Flash moesten wij vechten!

De terugrit was begonnen.
Niemand zei wat, er heerste een doodse stilte.
Bijna thuis ging mijn telefoon…
Dit kon niet goed zijn… Dat was het ook niet…

Flash had een bloeding van binnen en was volgelopen met bloed.
Het was niet mogelijk om haar te redden, de dierenarts heeft gevraagd of ze haar mochten inslapen.
Natuurlijk geef je daar toestemming voor, wat moet je anders.
Ook al is dit één van de zwaarste beslissingen in mijn leven.

Zes uur ’s ochtends zijn we thuis aangekomen.
We hebben de dieren verzorgd en ik ben samen met een goede vriendin van mij om negen uur ’s ochtends weer naar Emeloord gereden om voorgoed afscheid te nemen van het paard wat mijn leven zo veel mooier maakte.



Dag Lieve Flashmob, we zullen je nooit vergeten en je was en blijft eenbijzonder paard,

Ik heb je moeten laten gaan dit was beter als er een hiernamaals bestaat hoop ik dat je het daar goed hebt samen met je veulen en Cor.

Geschreven door Jacky uit naam van mij.

Jose